من یه آدم خودساخته هستم. از همون کودکی آروزهای بزرگ و گاهی اوقات دست نیافتنی داشتم. فکرم و ذهنم پرواز میکرد و تا دوردستها میرفت. گاهی وقتها شبها که وسط اتاق ساده خودم رخت خوابمو پهن میکردم، وسط تابستون پنجره رو باز میکردم و پرده توری رو کنار میزدم، با صدای آروم شب، با صدای دلنواز جیرجیرکها به ماه خیره میشدم و صد بار دور اون سفر میکردم. وسط بهمن ماه و توی هوای سرد زمستون پنجره کیپ اتاق رو باز میکردم و بوی برف رو با جان و دل به ریه هام میکشیدم، با خودم هزاران آروزی بزرگ میکردم. در این بین خیلی سنگ و شن و ماسه پیش راهم بود. بزرگترین سنگها که کنار گذاشتنشون هم بسیار سنگین بود، فامیلها و نزدیکانی بودند که در ظاهر خیلی دوستت داشتند ولی در باطن آروزی مرگ آروزهات رو داشتند و تمام برنامه زندگیشون این بود که تو رو از مسیر رسیدن به آرزوهات منحرف کنند. و چقدر من محکم بودم که تونستم با سمپاشی به موقع و درست این حشرات موزی رو از زندگیم تارومار کنم. ولی بار هم سوسکهایی هستند که به اون سمپاشی مقاوم بودند و هنوز هستند. با این حال من درس خوندم، تلاش کردم، کاردانی رو خوندم، کارشناسی رو خوندم، ارشد قبول شدم، دکتری خوندم، هیات علمی شدم، ازدواج کردم، شوهرم رو موفق کردم، خونه دارم، زندگی دارم، باغ دارم، زمین دارم، ماشین دارم و این فقط ماحصل پنج سال زندگی مشترک منه. من روی پای خودم ایستادم، یادم میاد روزهایی رو که خسته خسته بودم، روزهایی که فکر میکردم شب نمیشه، نمیگذره، تموم نمیشه، سختیهایی که به کل استخوانهام فشار میاورد، ولی گذشت.... تا به امروزامروز روزی هست که باید چند نفر دیگه از افراد سمی رو از زندگی خودم به زباله دانی افراد غبرقابل بخشش و منقضی منتقل کنم. تا بتونم با خیال راحت به اهدافم برسم.

هر زمان که تصمیم میگیری از جنگ با آدمهای کوچیک دست برداری و روشون تاریخ انقضا بزنی (دقیقا بنویسی این افراد به دلیل گذشتن تاریخ انقضا و مسمومیت افکار و عقاید باید به زباله دانی منتقل شوند)، دقیقا همون روز رو باید جشن تولد بگیری... در این حد ارزشمنده که میگم. شادی به زندگی برمیگرده.نوشته شده توسط NiceMoon  | لینک ثابت |

یادم بمونه من زمانی انسان درستی هستم که در مقابل حرکات ناشایست و نابجای آدمهای کوچیک هیچ واکنشی از خودم نشون ندم. ببینم و لبخند بزنم و بگذرم.